• Slide-4
  • Slide-7
  • Slide-9
  • Slide-9
  • Slide-5

Προϊστορικοί Χρόνοι (4500-1050π.x.)

Η άμπελος είναι ένα αυτοφυές φυτό στην Ελλάδα, του οποίου τα ίχνη συναντώνται στην προπαγετωνική περίοδο. Η καλλιέργεια του αμπελιού και η παραγωγή κρασιού στην Ελλάδα αποτελούν δεδομένες ανθρώπινες δραστηριότητες ήδη από τους Προϊστορικούς χρόνους. Πολλά είναι τα υπολείμματα της άγριας αμπέλου που βρέθηκαν σε διάφορα μέρη της χώρας (Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία, Εύβοια, Πελοπόννησο), με κάποια να χρονολογούνται πριν από τη Νεολιθική Εποχή. Η καλλιέργεια της εξημερωμένης αμπέλου ξεκινά στον Ελλαδικό χώρο, σε αρκετές περιοχές από την 4η χιλιετία π.Χ.

Τα πρώτα ίχνη οινοποίησης στο Ελλαδικό χώρο είναι απανθρακωμένα κουκούτσια και φλοιοί, που αποτελούν προϊόντα έκθλιψης σταφυλιού άγριας και ήμερης αμπέλου. Σύμφωνα με αυτά τα αρχαιολογικά ευρήματα, που ανακαλύφθηκαν στους Φιλίππους της Ανατολικής Μακεδονίας, η πρώτη παρουσία εξημερωμένης αμπέλου στην Ελλάδα, ανάγεται στο δεύτερο μισό της 5ης χιλιετίας π.Χ. Εν συνεχεία και άλλα ευρήματα κουκουτσιών αμπέλου εντοπίστηκαν στην τούμπα του Φωτολίβους Δράμας, τα οποία χρονολογούνται περίπου στο 4000 π.Χ.

Κατά 2η χιλιετία π.Χ., στην εποχή του Χαλκού, έχουμε στην Ελλάδα την ανάπτυξη των δύο από τους σημαντικότερους αρχαίους πολιτισμούς των Προϊστορικών χρόνων, στους οποίους συναντάμε το κρασί ως σημαντικό εμπόρευμα αλλά και ως αγαθό σημαντικής διατροφικής αξίας. Αρχικά ο Μινωικός, που από την Κρήτη επεκτείνεται στα γειτονικά νησιά του Αιγαίου πελάγους, έχοντας τον οίνο ως ένα από τα βασικά προϊόντα παραγωγής και εξαγωγής. Από εκείνη την εποχή, η καλλιέργεια της αμπέλου και η παραγωγή του οίνου δεν σταμάτησε ποτέ στο νησί με το αρχαιότερο πατητήρι του κόσμου. Εν συνεχεία, ύστερα από την τρομακτική έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνη), ο Μυκηναϊκός πολιτισμός θα κυριαρχήσει στη νότια Ελλάδα αλλά και στη Μεσόγειο, καθ’όλο το δεύτερο μισό της 2ης χιλιετίας. Ιστορικά, κατά την ίδια χρονική περίοδο (13ος αι. π.Χ.), τοποθετείται η Τρωική εκστρατεία και το ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα, που περιγράφονται στα Ομηρικά έπη “Ιλιάδα” και “Οδύσσεια”.