• Slide-4
  • Slide-7
  • Slide-9
  • Slide-9
  • Slide-5

Μεταπολεμική Ελλάδα (1945-1975)

Η χώρα βρίσκεται να παρακολουθεί την παγκόσμια ανάπτυξη του οίνου από το περιθώριο, ύστερα από τις καταστροφικές συνέπειες της φυλλοξήρας αλλά και των πολέμων. Η ρετσίνα, η Μαυροδάφνη Πατρών και τα κρασιά της Σάμου, ήταν κατά κύριο λόγω τα εμφιαλωμένα κρασιά που εξάγονταν. Ενώ χύδην, εξάγονταν μεγάλες ποσότητες υψηλόβαθμων και βαθύχρωμων κρασιών για την ανάμειξη και ενίσχυση διάφορων ευρωπαϊκών οίνων. Το ευτυχές γεγονός ήταν ότι τα περισσότερα νησιά δεν προσβλήθηκαν από τη φυλλοξήρα, με αποτέλεσμα να διατηρηθεί κάποιο ποσοστό του παραγωγικού δυναμικού ανεπηρέαστο και να διασωθούν εκατοντάδες γηγενείς ποικιλίες αμπέλου. Από την άλλη, οι κατεστραμμένοι από την φυλλοξήρα αμπελώνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, επαναφυτεύτηκαν σταδιακά με χρήση αντιφυλλοξηρικών υποκειμένων.

Τα μεγάλα συνεταιριστικά οινοποιεία της Κρήτης, της Ρόδου, της Σάμου, της Νεμέας, της Πάτρας, της Νάουσας, της Σαντορίνης, του Τυρνάβου και άλλων περιοχών, καθώς και τα μεγάλα ιδιωτικά οινοποιεία του Μπουτάρη και του Τσάνταλη στη Μακεδονία και του Κουρτάκη στην Αττική, μέσο του σύγχρονου εξοπλισμού τους, βοήθησαν στην απορρόφηση της παραγωγής σταφυλιού και στην εμφιάλωση εμπορικών κρασιών ποιότητας. Μετά το 1950 άρχισε επίσης, η εξαγωγή εμφιαλωμένων κρασιών από γνωστούς αμπελώνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως ο αμπελώνας της Νεμέας, της Νάουσας και της Μαντινείας, που σταδιακά αποκτούν ευκολότερη πρόσβαση προς τα εμπορικά λιμάνια, που παλαιότερα δεν είχαν.

Το 1971, ύστερα από 2500 χρόνια από τους σφραγισμένους αρχαίους ελληνικούς αμφορείς της Θάσου, έχουμε την πρώτη σύγχρονη κατηγοριοποίηση των ελληνικών οίνων. Έτσι, με πρότυπο την γαλλική οινική νομοθεσία, θεσπίζονται νομοθετικά οι πρώτες ονομασίες προέλευσης οίνων στην Ελλάδα. Το Ινστιτούτο Οίνου αναλαμβάνοντας τότε ένα πολύ σημαντικό ερευνητικό έργο, με την καθοδήγηση της Σταυρούλας Κουράκου, θα αναδείξει το διαχρονικό πλούτου του ελληνικού αμπελώνα και του σύγχρονου ελληνικού κρασιού. Το έργο αυτό χάρισε σε αρκετούς ιστορικούς ελληνικούς αμπελώνες την νομοθετική αναγνώριση και την προστασία, καθώς και το δικαίωμα αναγραφής της ονομασίας τους στις ετικέτες των κρασιών τους. Μετά από αρκετά χρόνια, και ενώ η Ελλάδα γίνεται πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναγνωρίζονται και οι Τοπικοί Οίνοι. Από τότε, η νομοθεσία, η παραγωγή και η αγορά του κρασιού, ακολουθούν τα αντίστοιχα κοινοτικά πλαίσια. Παράλληλα, την περίοδο εκείνη ιδρύονται και οι φορείς του ελληνικού οίνου.