• Slide-4
  • Slide-7
  • Slide-9
  • Slide-9
  • Slide-5

Αιγαίου

Ο ιστορικός αμπελώνας του Αιγαίου είναι από τους πλέον δραστήριους στην Ελλάδα καθ’όλη την ιστορία του. Στο βορρά ξεκινάμε από την Λήμνο, με ένα αμπελώνα γεμάτο από ομηρικές αναφορές για το οινεμπόριο και πλούσια ιστορία. Στη Λήμνο έχουμε την καλλιέργεια της λημνίας αμπέλου από την αρχαιότητα, μέχρι και της μέρες μας, με το όνομα Λημνιό. Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το νησί συνδέθηκε με την παραγωγή επιδόρπιων κρασιών με σταφύλια της ποικιλίας Μοσχάτο Αλεξανδρείας. Στην γειτονική Λέσβο, παραγόταν ο ομώνυμος ευωδιαστός μαύρος γλυκός οίνος, ο οποίος ήταν αρκετά εμπορικός για πολλούς αιώνες. Η οινοπαραγωγή με το πέρασμα των αιώνων περιορίστηκε στο ελάχιστο στην Λέσβο, καθώς επικράτησε η παραγωγή του φημισμένου ούζου της. Νοτιότερα, στη Χίο έχουμε τον διάσημο Αριούσιο οίνο, που αποτέλεσε τον εκλεκτότερο ελληνικό οίνο κατά την αρχαιότητα. Στη Χίο η αμπελοκαλλιέργεια διακόπηκε απότομα ύστερα από το κάψιμο του νησιού από τους Τούρκους και το έντονο κύμα μετανάστευσης που σημειώθηκε. Βέβαια, σχετικά πρόσφατα έγιναν προσπάθειες για την αναβίωση του Χιώτικου αμπελώνα με νέες φυτεύσεις. Στον αμπελώνα της Σάμου παραγόταν από την αρχαιότητα ο θαυμαστός γλυκός Σάμιος οίνος από την ποικιλία Μοσχάτο Άσπρο. Ο οίνος αυτός ήταν ιδιαίτερα εμπορικός κατά την Κλασσική, την Ελληνιστική και τη Βυζαντινή περίοδο, και για πολλούς αιώνες υπήρξε ένα από τα πιο διάσημα ελληνικά κρασιά εντός και εκτός συνόρων. Ακόμα, ο αμπελώνας της Σάμου είναι διαμορφωμένος και καλλιεργείτε σε πεζούλες, κάτι που μας φέρνει κοντά στις αμπελουργικές πρακτικές των αρχαίων Ελλήνων.

Λίγο πιο Νότια, η Ικαρία στην οποία παραγόταν ο περίφημος ερυθρός ξηρός Πράμνιος οίνος, ο αγαπημένος των Ελλήνων, όπως μας τον αναφέρει ο Όμηρος. Ο Πράμνιος οίνος διακινείτο σε όλο το βόρειο Αιγαίο επί σειρά αιώνων, ενώ είχε ταξιδέψει μέχρι και την Τροία για τις ανάγκες του Τρωικού πολέμου. Μεταγενέστερα ο Πράμνιος, παρά την συγκεκριμένη καταγωγή του, θεωρήθηκε τύπος κρασιού και η παραγωγή του ξεκίνησε και σε άλλες περιοχές. Στις Σποράδες, η Σκόπελος (Πεπάρηθος) με τον Πεπαρήθιο οίνο της, γνώρισε μια αξιοσημείωτη εξαγωγική δραστηριότητα από τους αρχαίους χρόνους μέχρι και το 19ο αι.


Έχοντας πλέον φτάσει στις Κυκλάδες, συναντάμε τους φημισμένους από την αρχαιότητα αμπελώνες της Σαντορίνης, της Πάρου, της Νάξου, της Αμοργού, της Κέας (Τζιά) και της Σύρου, οι οποίοι κατά διάφορες ιστορικές περιόδους, όπως η Βενετοκρατία, παρουσίασαν ιδιαίτερη ανάπτυξη. Στον αμπελώνα της Σαντορίνης έχουν βρεθεί στοιχεία που συνδέουν την οινοποιητική δραστηριότητα του νησιού με την προϊστορική περίοδο, πριν καν τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου του. Η Σαντορίνη ανέκαθεν παρήγαγε ποιοτικούς οίνους τους οποίους εξήγαγε, με κορυφαία στιγμή την εξαγωγική δραστηριότητα του Vinsanto κατά τη Βενετοκρατία, την Τουρκοκρατία και το 19ο αι., όπου το σύνολο των εξαγωγών ξεπερνούσε το άθροισμα των εξαγωγών των υπόλοιπων ελληνικών κρασιών μαζί. Νοτιότερα, στα Δωδεκάνησα, στον αμπελώνα της Ρόδου και της Κω υπήρχε από την αρχαιότητα πολύ μεγάλη παράδοση στην καλλιέργεια, στην οινοποίηση και το εμπόριο του οίνου. Η έντονη δραστηριότητα ξεκίνησε κατά την Ελληνιστική περίοδο, συνεχίστηκε στη Ρωμαϊκή περίοδο και έφτασε αδιάκοπα μέχρι και τις μέρες μας.